خدای من این گونه است ...

مهم نیست که کسی در این دنیا هوایت را ندارد ...

مهم این است که آنی که باید هوایت را داشته باشد ... هوایت را دارد

آسوده و بی هیچ مشکلی نفس می کشی ...

راه می روی ...

فریاد می زنی ...

آری

خداوند هوایت را دارد

همان گونه که تو ... هوایش را نداری

آری

او " نفس کشیدن " را آفرید تا بی اختیار نفس بکشی

و محتاج هوا و نفس های دیگری نباشی ...

حتی محتاج جسم و جان خود

شکر خدای من

که تو را دارم

در عین نداری هایم

و در این هوای سرد دلتنگی ...

دینای پر از دروغ...