خدای من این گونه است ...

مهم این است که آنی که باید هوایت را داشته باشد ... هوایت را دارد

آسوده و بی هیچ مشکلی نفس می کشی ...

راه می روی ...

فریاد می زنی ...

آری

خداوند هوایت را دارد

همان گونه که تو ... هوایش را نداری

آری

او " نفس کشیدن " را آفرید تا بی اختیار نفس بکشی

و محتاج هوا و نفس های دیگری نباشی ...

حتی محتاج جسم و جان خود

شکر خدای من

که تو را دارم

در عین نداری هایم

و در این هوای سرد دلتنگی ...