کتاب مقدس،

کلام خدا است و در آن با شخصيت و ارادۀ خدا آشنا میشويم. مطالعۀ روزمرۀ کتاب مقدس، بمنزلۀ خوردن غذای روحانی میباشد. اگر برای مدتی غذا نخوريم جسم ما ضعيف و فرسوده میشود، بهمين ترتيب برای رشد روحانی نيز پيوسته به غذای روحانی نياز داريم و چنانچه از آن تغذيه نکنيم روحاً رنجور و بيمار میشويم. البته فقط خواندن کتاب مقدس کافی نيست بلکه بايد با دقت و صداقت به آنچه میخوانيم، عمل کنيم. در رسالۀ يعقوب، فصل اول، آيات ٢٢ تا ٢٥ اينطور نوشته شده است: "شما بايد بر طبق کلام او عمل کنيد و فقط با شنيدن خود را فريب ندهيد، چون کسی که به کلام گوش میدهد ولی بر طبق آن عمل نمیکند مانند مردی است که به آينه نگاه میکند و قيافۀ طبيعی خود را در آن میبيند. او خود را میبيند ولی همين که از جلوی آينه دور میشود فراموش میکند که قيافهاش چگونه بود. اما کسی که با دقت به شريعت کامل و آزادیبخش نگاه کند و هميشه متوجه آن باشد و شنوندۀ فراموشکاری نباشد بلکه مطابق آن رفتار کند، خداوند تمام کارهای او را برکت خواهد داد". پس، ما هميشه بايد متوجه و مراقب وضعيت روحانی خود باشيم. عيسی مسيح در متی، فصل چهارم، آيۀ ٤ فرمود: "زندگی انسان فقط بسته به نان نيست بلکه به هر کلمهای که خدا میفرمايد". کلام خدا وسيلۀ تغذيۀ روح ما است و اگر بطور مرتب از آن بهره نبريم از لحاظ روحانی کسل و بيمار میشويم. کلام خدا چندين کار مهم برای ما انجام میدهد که بر اساس دوم تيموتاؤس، فصل سوم، آيۀ ١٦ عبارتند از: ". . . تعليم حقيقت، سرزنش خطا، اصلاح معايب و پرورش ما در نيکی مطلق . . .". کتاب مقدس تنها منبعی است که تمام حقايق را میتوانيم از آن ياد بگيريم. کلام خدا به ما ياد میدهد که در زندگیمان چه چيز درست و چه چيز غلط است و ما را اصلاح و کمک مینمايد که آنچه را درست است انجام دهيم.

دینای پر از دروغ...